Jesteś tutaj: Strona główna » O Instytucie » Historia » Fakty i wydarzenia z historii Instytutu Reumatologii

Fakty i wydarzenia z historii Instytutu Reumatologii

Dokumenty historyczne


 

Fotografie dokumentalne

Pierwsza siedziba Instytutu Reumatologii, Warszawa,  ul. Nowogrodzka 59, III pawilon (lata 50-te)

Pierwsza siedziba Instytutu Reumatologii, Warszawa,
ul. Nowogrodzka 59, III pawilon (lata 50-te)

 

Prof. dr hab. med. Eleonora Reicher

Prof. dr hab. med. Eleonora Reicher

 

Prof. dr hab. med. Eleonora Reicher ze swoim zespołem lekarskim  (lata 50-te)

Prof. dr hab. med. Eleonora Reicher ze swoim zespołem lekarskim
(lata 50-te)

 

Budowa Instytutu Reumatologii przy ul. Spartańskiej

Budowa Instytutu Reumatologii przy ul. Spartańskiej

 

Budowa Instytutu Reumatologii przy ul. Spartańskiej  od lewej: dr Danuta Dubrowska, prof. Eleonora Reicher,  dr Hanna Dworakowska i pies PIRek

Budowa Instytutu Reumatologii przy ul. Spartańskiej
od lewej: dr Danuta Dubrowska, prof. Eleonora Reicher,
dr Hanna Dworakowska i pies PIRek

 

Nowo wybudowany budynek Instytutu Reumatologii przy ul. Spartańskiej  (lata 60-te)

Nowo wybudowany budynek Instytutu Reumatologii przy ul. Spartańskiej
(lata 60-te)

 

Biblioteka naukowa w nowej siedzibie Instytutu Reumatologii (lata 60-te)

Biblioteka naukowa w nowej siedzibie Instytutu Reumatologii (lata 60-te)

Dyrektorzy Instytutu Reumatologii w kolejnych kadencjach

Dyrektorzy Instytutu Reumatologii w kolejnych kadencjach:

  1. prof. dr hab. med. Eleonora Reicher - 1.I.1948 - V.1961
  2. prof. dr hab. med. Włodzimierz Brühl - V.1961 - 31.VII.1973
  3. prof. dr hab. med. Eugeniusz Małdyk - 1.VIII.1973 - 28.II.1980
  4. doc. dr hab. med. Sylwester Jakubowski - 1.III.1980 - 31.XII.1982
  5. prof. dr hab. med. Maria Sadowska-Wróblewska - 16.III.1983 - 11.XI.1988
  6. prof. dr hab. med. Jan Ryżewski - 16.XII.1988 - 31.XII.1996
  7. prof. dr hab. med. Sławomir Maśliński - 16.I.1997 - 1.VIII.2010
  8. dr n. med. Andrzej Włodarczyk - 20.XII.2010 - 29.XI.2012 

Przewodniczący Rady Naukowej w kolejnych kadencjach:

Przewodniczący Rady Naukowej w kolejnych kadencjach:

  1. prof. Jan Bogdanowicz (pediatra; Akademia Medyczna w Warszawie)
  2. prof. Mieczysław Kędra (internista-kardiolog; Akademia Medyczna w Lublinie)
  3. prof. Kazimierz Stojałowski (patolog; Pomorska Akademia Medyczna) 1966-1972
  4. prof. Stefan Mackiewicz (internista-reumatolog; Szpital im. J. Strusia) 1972-1985
  5. prof. Adam Nowosławski (immunopatolog; PZH Warszawa) 1986-1999
  6. prof. Anna Romicka (pediatra-reumatolog; Instytut Reumatologii) 1999-2003
  7. prof. Andrzej Członkowski (farmakolog kliniczny; Akademia Medyczna w Warszawie) 2003-2007
  8. prof. Marcin Kamiński (histolog-toksykolog; Śląski Uniwersytet Medyczny) 2007 - 2014

Życiorys prof. dr hab. med. Eleonory Reicher

Data i miejsce urodzenia, wykształcenie, inne ważne dane z życiorysu

Prof. Eleonora Reicher urodziła się 29 września 1884 r. w Warszawie. Maturę (Diplome de Baccalaureat ès lettres) uzyskała w 1906 r. we Fryburgu w Szwajcarii. Studia medyczne rozpoczęła w latach 1906-1907 na Uniwersytecie w Paryżu (Sorbonie), a kontynuowała je na Uniwersytecie w Bernie w latach 1907-1909 i 1912-1914. W latach 1909-1912 studiowała biologię na Uniwersytecie w Bernie, uzyskując dyplom doktora filozofii z zakresu nauk przyrodniczych (w 1912 r.). Studia medyczne ukończyła w 1914 r., nie złożyła jednak egzaminów końcowych z powodu wybuchu I wojny światowej. Dyplom lekarza otrzymała w 1917 r. na Uniwersytecie w Bernie, gdzie doktoryzowała się w 1920 r. na podstawie rozprawy pt. „Ueber das Blutbild bei Influenza”. Stopień doktora habilitowanego uzyskała na Uniwersytecie Warszawskim w 1932 r. na podstawie rozprawy pt. „O działaniu ćwiczeń cielesnych na ustrój ludzi zdrowych i chorych”. Profesorem tytularnym została w 1947 r. Podczas II wojny światowej brała czynny udział w ruchu oporu. Zorganizowała szpital PCK dla dzieci i sierot, ofiar wojny.

Przebieg pracy zawodowej i zajmowane stanowiska

Po powrocie do Polski w 1920 r. pracowała początkowo jako lekarz Ochotniczej Legii Kobiet w Warszawie, w stopniu oficerskim, a następnie jako asystent w I Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego, kierowanej w tym czasie przez prof. Antoniego Gluzińskiego (lata 1921-1927). W latach 1928-1939, pracując pod kierunkiem prof. Witolda Orłowskiego, była adiunktem, a od 1933 r. – docentem w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego. W tym czasie współpracowała z Zakładem dla Niewidomych w podwarszawskich Laskach. W 1928 r. zorganizowała i następnie prowadziła Poradnię Wychowania Fizycznego przy II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego we współpracy z Działem Lekarskim Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego/Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Po wojnie (od 1945 r.) kontynuowała pracę na Uniwersytecie Warszawskim jako adiunkt, następnie jako docent. W latach 1949-1956 prowadziła Katedrę Reumatologii na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego (następnie Akademii Medycznej, obecnie Warszawskim Uniwersytecie Medycznym). Od 1948 r. pracowała nad założeniem i organizacją Instytutu Reumatologii w Warszawie, którego była pierwszym dyrektorem w latach 1948-1961. Instytut Reumatologii dziś nosi Jej imię. Po przejściu na emeryturę nadal pracowała jako konsultant, zajęła się także twórczością malarską.

Zainteresowania zawodowe

Prof. E. Reicher jest uznawana za twórcę polskiej szkoły reumatologicznej i prekursora profilaktyki ruchowej w chorobach układu ruchu, układu krążenia, układu autonomicznego oraz w zaburzeniach przemiany materii, otyłości i cukrzycy. Początkowo była bardziej związana z medycyną sportową, później – z reumatologią. W kierowanym przez Nią Instytucie Reumatologicznym rozwinęła linie badawcze skoncentrowane na etiopatogenezie chorób reumatycznych, ich manifestacji stawowej i pozastawowej oraz kompleksowym leczeniu.

Dorobek naukowy i dydaktyczny

Opublikowała wiele prac naukowych i popularnonaukowych, w tym obszerne podręczniki chorób reumatycznych (1960 i 1965 r.). Jej praca habilitacyjna była pierwszą w piśmiennictwie światowym próbą syntezy działania ćwiczeń fizycznych na organizm ludzi zdrowych i chorych. Jako wybitny dydaktyk, znawca lekarskich aspektów wychowania fizycznego i sportu, realizowała znaczną część programu na kursie Fizjologii i Patologii Wieku Młodzieńczego, organizowanym przez II Klinikę Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego. Była stałym wykładowcą na kursach Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego. Brała czynny udział w licznych zjazdach naukowych lekarzy internistów i lekarzy sportowych.

Działalność w organizacjach i towarzystwach naukowych

W latach 1927-1928 i 1937-1938 była członkiem Rady Naukowej Wychowania Fizycznego. Brała udział w I i II Kongresie Kultury Fizycznej Kobiet. Już od lat trzydziestych ubiegłego stulecia wspierała ruch feministyczny, a liczne publikacje i wystąpienia na kongresach ruchu kobiet były dopełnieniem Jej zainteresowań. Została uhonorowana wieloma najwyższymi odznaczeniami państwowymi za wkład w historię i rozwój medycyny sportowej oraz reumatologii.

Data śmierci i pamięć o osobie

Prof. Eleonora Reicher zmarła 12 marca 1973 r., pozostawiając po sobie dziedzictwo, jakim jest nowo powstała w ówczesnej Polsce dyscyplina reumatologii. Było to możliwe dzięki Jej nowatorskiemu spojrzeniu oczyma internisty na medycynę sportową. Dziedzictwo to przekazywane z pokolenia na pokolenie lekarskie stale obowiązuje.

Życiorysy kolejnych dyrektorów Instytutu Reumatologii


prof. dr hab. med. Włodzimierz Brühl

Data i miejsce urodzenia, wykształcenie, inne ważne dane z życiorysu

Prof. Włodzimierz Brühl urodził się 24 grudnia 1913 r. w Petersburgu. Studia medyczne odbył na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie i ukończył je, uzyskując dyplom 5 października 1937 r. W Akademii Medycznej w Warszawie w 1961 r. uzyskał II stopień specjalizacji z chorób wewnętrznych, specjalizację z reumatologii oraz stopień doktora. W Akademii Medycznej w Lublinie w 1966 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego. Tytuł profesora nadzwyczajnego został Mu nadany w 1973 r. Brał czynny udział w kampanii wrześniowej 1939 r., w czasie której został ciężko ranny w wyniku postrzału kręgosłupa. Skutki tego urazu odczuwał do końca życia.

Przebieg pracy zawodowej i zajmowane stanowiska

Już w czasie studiów pracował pod kierownictwem prof. Kazimierza Pelczara jako pomocnik lekarza w szpitalu dla Nieuleczalnie Chorych na Raka. Po uzyskaniu dyplomu rozpoczął pracę w Klinice Neurologicznej i Psychiatrycznej Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Podczas okupacji pracował jako lekarz w wiejskim ośrodku zdrowia oraz w obozie pracy dla jeńców sowieckich. Po ukończeniu kursu z reumatologii, w 1946 r. założył Poradnię Reumatologiczną w Białymstoku, a następnie objął kierownictwo Oddziału Reumatologicznego w Cieplicach (od 1948 r. filia Instytutu Reumatologicznego w Warszawie). Od początku powołania Instytutu Reumatologicznego (1951 r.) był z nim związany; prowadził Klinikę Chorób Narządu Ruchu, w latach 1961-1973 pełnił obowiązki Dyrektora Instytutu. W 1983 r. przeszedł na emeryturę, pracując dalej jako redaktor naczelny Reumatologii oraz konsultant w przychodni Szpitala im. W. Orłowskiego w Warszawie.

Zainteresowania zawodowe

Początkowo Jego zainteresowania koncentrowały się wokół oceny wyników leczenia schizofrenii za pomocą insuliny, potem – zagadnień związanych z poziomem cholesterolu w różnych stanach chorobowych; opisał jeden z pierwszych w literaturze światowej przypadek pierwotnego aldosteronizmu. Reumatologią interesował się jeszcze przed wojną. Szczególnie interesowała go patogeneza i leczenie choroby zwyrodnieniowej stawów oraz reumatoidalnego zapalenia stawów.

Dorobek naukowy i dydaktyczny

Prof. W. Brühl opublikował około 100 prac naukowych oraz był autorem licznych rozdziałów do podręczników. Prowadził bardzo intensywną działalność wydawniczą – był zastępcą redaktora naczelnego Polskiego Tygodnika Lekarskiego, redaktorem Vademecum Lekarza Ogólnego oraz Vademecum Terapii, redaktorem 5 tomów Reumatologii Polskiej. Był założycielem kwartalnika (obecnie dwumiesięcznika) Reumatologia i w latach 1963-1989 jego redaktorem naczelnym. Przygotował tłumaczenie podręcznika Chorób Wewnętrznych pod red. Cecila i Loeba oraz Fizjologicznych Podstaw Postępowania Lekarskiego pod red. Besta i Taylora.

Działalność w organizacjach i towarzystwach naukowych

Za swoją działalność na niwie reumatologii prof. W. Brühl otrzymał liczne odznaczenia państwowe, m.in. Krzyż Kawalerski i Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. Wyróżniony został także członkostwem honorowym towarzystw reumatologicznych: w Polsce, Bułgarii i Czechosłowacji.

Data śmierci i pamięć o osobie

Prof. Włodzimierz Brühl zmarł w grudniu 2004 r. w Warszawie. Pamiętamy Go jako człowieka o wspaniałej osobowości, obdarzonego talentem słowa; człowieka o niespotykanej erudycji, który wpisał się w historię polskiej medycyny jako jeden z odchodzącego pokolenia tworzących ją mistrzów.

 



prof. dr hab. med. Eugeniusz Małdyk

Data i miejsce urodzenia, wykształcenie

Prof. Eugeniusz Małdyk urodził się 2 października 1919 r. w Łodzi. Jeszcze przed ukończeniem studiów lekarskich w 1949 r. rozpoczął pracę jako młodszy asystent w Zakładzie Anatomii Patologicznej Akademii Medycznej w Łodzi, gdzie pod kierunkiem prof. A. Pruszczyńskiego uzyskał w 1953 r. I stopień, a dwa lata później – II stopień specjalizacji z patomorfologii. W 1959 r. obronił pracę doktorską, w 1962 r. został doktorem habilitowanym. W 1970 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1977 r. – profesora zwyczajnego.

Przebieg pracy zawodowej i zajmowane stanowiska

W latach 1949-1963 był pracownikiem naukowo-dydaktycznym Zakładu Anatomii Patologicznej Akademii Medycznej w Łodzi (asystent, adiunkt, docent). W lipcu 1963 r. objął stanowisko Kierownika Zakładu Anatomii Patologicznej w Instytucie Reumatologicznym w Warszawie. W latach 1974-1980 był Dyrektorem Instytutu Reumatologicznego. Po przejściu na emeryturę w 1989 r. nadal pracował jako konsultant w Zakładzie Anatomii Patologicznej IR.

Zainteresowania zawodowe

Prof. E. Małdyk w swoim zakładzie wprowadził metodę hodowli tkankowej, badanie immunohistochemiczne i ultrastrukturalne do badań w dziedzinie patomorfologii chorób reumatycznych. Przedmiotem Jego zainteresowań były pozastawowe powikłania chorób reumatycznych, zwłaszcza skrobiawica i zapalenie naczyń. Wprowadził i spopularyzował nowe metody wykrywania amyloidu i odwapniania kości. Jako członek Komitetu Patologii EULAR był autorem idei ustalenia kryteriów morfologicznych zapalenia drobnych naczyń krwionośnych.

Dorobek naukowy

Opublikował 140 prac naukowych, był autorem dwóch podręczników i współautorem dziesięciu. Napisał 75 recenzji prac doktorskich i 30 recenzji rozpraw habilitacyjnych. Był autorem 20 ocen książek, 22 ocen wniosków profesorskich, promotorem 4 przewodów doktorskich i opiekunem w jednym przewodzie habilitacyjnym; przez kilka lat był także członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów.

Działalność w organizacjach i towarzystwach naukowych

Był członkiem Komitetu Patologii EULAR. W latach 1980-1988 jako Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego (PTR) organizował sympozja bilateralne z reumatologicznymi towarzystwami naukowymi RFN, NRD, Czechosłowacji, Jugosławii i Węgier. Był inicjatorem tworzenia nowych oddziałów PTR oraz organizowania wielu konferencji naukowych, sympozjów i posiedzeń naukowych.

Data śmierci i pamięć o osobie

Prof. Eugeniusz Małdyk zmarł 13 maja 1991 r. w Warszawie. W Jego osobie reumatologia straciła jednego ze swoich najbardziej aktywnych członków o międzynarodowej sławie. W pamięci żyjących pozostaje zawsze jako osoba o niezwykłej życzliwości, wielkim optymizmie, zawsze chętna służyć dobrą radą.

 



doc. dr hab. med. Sylwester Jakubowski

Data i miejsce urodzenia, wykształcenie

Doc. Sylwester Jakubowski urodził się 31 grudnia 1916 r. w Łomży. Studia medyczne rozpoczął na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w 1934 r., absolutorium uzyskał w 1940 r. na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego, a dyplom lekarski w 1945 r. na Uniwersytecie im. Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie. Doktoryzował się w 1948 r. na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W 1953 r. uzyskał specjalizację w zakresie ortopedii i chirurgii urazowej. Tytuł doktora habilitowanego uzyskał w 1967 r. Odbył liczne szkolenia zagraniczne, m.in. w 1961 r. w fińskiej Heinoli, ówczesnym centrum światowej reumoortopedii, oraz w latach 1967-1968 w Stanach Zjednoczonych, poza tym – w Szwecji, Danii, RFN i Szwajcarii.

Przebieg pracy zawodowej i zajmowane stanowiska

W okresie wojennym doc. S. Jakubowski pracował w szpitalu polowym w okolicach Łomży. Po uzyskaniu dyplomu podjął pracę jako asystent w Szpitalu Powiatowym w Łomży, by następnie przenieść się do Warszawy. W latach 1948-1949 w ramach służby wojskowej pracował w Wojskowym Szpitalu Okręgowym w Warszawie, następnie w Stołecznym Szpitalu na ul. Kopernika. W 1957 r. rozpoczął pracę w Klinice Chirurgii Urazowej Studium Doskonalenia Lekarzy Akademii Medycznej w Warszawie, a w 1961 r. został ordynatorem Oddziału Urazowo-Ortopedycznego Miejskiego Szpitala Chirurgii Urazowej w Warszawie. W 1964 r. objął stanowisko ordynatora Oddziału Chirurgii Ortopedycznej w Instytucie Reumatologii w Warszawie (później przekształconego w Klinikę Chirurgii Ortopedycznej, obecnie Klinikę Reumoortopedii), którą kierował do chwili przejścia na emeryturę z końcem 1986 r. W latach 1980-1982 był Dyrektorem Instytutu Reumatologii. Z funkcji tej zrezygnował na własną prośbę.

Zainteresowania zawodowe

Już od czasów wojennych doc. S. Jakubowski był zainteresowany chirurgią, a później ortopedią, od 1961 r. również reumatologią i reumoortopedią. Wniósł istotny wkład w rozwój współpracy międzynarodowej, zarówno osobiście odbywając szkolenia zagraniczne, jak i zapraszając licznych specjalistów z różnych stron świata. W 1967 r. w kierowanej przez Niego klinice w IR wykonano pierwszy w Polsce zabieg wszczepienia endoprotezy kolana. W swojej pracy w celu zwiększenia skuteczności leczenia operacyjnego i rehabilitacji pacjentów potrafił skutecznie wykorzystać doświadczenie takich dziedzin medycyny, jak chirurgia, ortopedia i reumatologia.

Dorobek naukowy i dydaktyczny

Był autorem 157 prac naukowych, w tym 13 książek w języku polskim i 4 w innych językach, współautorem 5 filmów naukowo-dydaktycznych. Poza tym był autorem istotnej modyfikacji polskiej endoprotezy stawów palców ręki oraz innych nowatorskich rozwiązań praktycznych.

Działalność w organizacjach i towarzystwach naukowych

Doc. S. Jakubowski był członkiem honorowym ERASS (European Rheumatoid Arthritis Surgical Society), Fińskiego Towarzystwa Reumatologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego; przewodniczącym Komitetu Reumoortopedii przy Europejskiej Lidze przeciw Reumatyzmowi (EULAR); założycielem, wraz z doc. M. Śmiłowiczem, Sekcji Reumoortopedii w Polskim Towarzystwie Ortopedycznym i Traumatologicznym; członkiem Komitetu Redakcyjnego Chirurgii Narządów Ruchu i Ortopedii Polskiej. Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia. Był laureatem Nagrody Specjalnej Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej za szczególne osiągnięcia w pracy na rzecz ochrony zdrowia i pomocy społecznej.

Data śmierci i pamięć o osobie

Doc. Sylwester Jakubowski zmarł 10 czerwca 2011 r. Był niekwestionowanym pionierem w dziedzinie leczenia ortopedycznego chorych reumatycznych. Dzięki Jego niestrudzonej pracy i niezwykłej umiejętności nawiązywania osobistych kontaktów zawodowych, Klinika Chirurgii Ortopedycznej Instytutu Reumatologii w Warszawie stała się uznanym ośrodkiem reumoortopedii, szkolącym w tym zakresie wielu specjalistów z kraju i zagranicy. Niezwykle wymagający od samego siebie, wymagając wiele od zespołu, którym kierował, został nauczycielem i wychowawcą kilku pokoleń lekarzy.

 



prof. dr hab. med. Maria Sadowska-Wróblewska

Wykształcenie, inne ważne dane z życiorysu

Prof. Maria Sadowska-Wróblewska rozpoczęła studia medyczne na tajnych kompletach Uniwersytetu Poznańskiego i kontynuowała je na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Absolutorium uzyskała w 1946 r., a dyplom lekarza w 1947 r. W 1953 r. otrzymała tytuł specjalisty II stopnia z zakresu chorób wewnętrznych, a tytuł specjalisty reumatologa – w 1958 r. W latach 1961-1962, jako stypendystka Światowej Organizacji Zdrowia, ukończyła roczny Międzynarodowy Kurs Rehabilitacji w Danii i Anglii. Po zakończeniu kursu i zdaniu egzaminu otrzymała dyplom z zakresu rehabilitacji na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Kopenhadze. Tytuł profesora nadzwyczajnego został Jej nadany w 1982 r. W czasie II wojny światowej była żołnierzem Armii Krajowej i uczestnikiem Powstania Warszawskiego.

Przebieg pracy zawodowej i zajmowane stanowiska

Rok po otrzymaniu dyplomu prof. M. Sadowska-Wróblewska rozpoczęła pracę w zawodzie lekarza w Miejskim Instytucie Higieny w Warszawie oraz w Instytucie Gruźlicy. Od 1.09.1951 r. pracowała w Instytucie Reumatologicznym w Warszawie, początkowo jako starszy asystent, a następnie adiunkt. Okresowo pełniła funkcję kierownika ambulatorium oraz kierownika Działu Metodyczno-Organizacyjnego. W latach 1962-1967 prowadziła Oddział Rehabilitacji, w latach 1967-1977 – Oddział Chorób Reumatoidalnych Kliniki Chorób Narządu Ruchu. W latach 1977-1988 była kierownikiem Kliniki Reumatologii Dorosłych. Przez wiele lat kierowała Ośrodkiem Naukowo-Badawczym IR w Ciechocinku. W latach 1967-1982 była zastępcą Dyrektora IR ds. Naukowo-Badawczych, a od 1983 do 1988 r. – Dyrektorem Instytutu Reumatologii.

Zainteresowania zawodowe
Zainteresowania zawodowe prof. M. Sadowskiej-Wróblewskiej na początku pracy w Instytucie Reumatologicznym dotyczyły zagadnień klinicznych i epidemiologicznych chorób reumatycznych oraz parareumatycznych. Po powrocie z rocznego stypendium WHO w Danii i Anglii skoncentrowała się głównie na rehabilitacji chorób gośćcowych. Po 1960 r. Jej zainteresowania były skierowane na badanie zmian mięśniowych w przewlekłych schorzeniach reumatycznych. Jako jedna z pierwszych badaczy rozpracowała zagadnienia elektromiografii w chorobach tkanki łącznej. Po uzyskaniu habilitacji zajęła się wczesną diagnostyką zesztywniającego zapalenia stawów. Opracowała zespół objawów klinicznych przydatnych w rozpoznawaniu tej choroby. Interesowała się rolą antygenów zgodności tkankowej w diagnostyce i patogenezie chorób reumatycznych. W ostatnim okresie pracy zawodowej zajmowała się zmianami naczyniowymi w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów.

Dorobek naukowy i dydaktyczny

Jej dorobek naukowy liczy 144 opracowania naukowe, w tym 2 monografie, 87 artykułów i komunikatów naukowych, 2 podręczniki, 15 rozdziałów do podręczników, 1 opracowanie dotyczące oceny stanu lecznictwa reumatologicznego, 25 prac informacyjnych o postępach i kierunkach badawczych, 6 sprawozdań ze zjazdów i konferencji naukowych, 6 prac popularnonaukowych. Stale brała czynny udział w zajęciach dydaktycznych z zakresu reumatologii ze studentami Akademii Medycznej w Warszawie i w podyplomowym kształceniu lekarzy organizowanym przez Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. Była promotorem 3 przewodów doktorskich, recenzentem 7 prac doktorskich i 3 prac habilitacyjnych. Była ponadto kierownikiem specjalizacji kilkunastu lekarzy w zakresie reumatologii i 3 lekarzy w zakresie chorób wewnętrznych.

Działalność w organizacjach i towarzystwach naukowych

W latach 1952-1967 była sekretarzem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego, następnie Przewodniczącą Oddziału Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego, od 1976 r. była vice-Przewodniczącą Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego. W maju 1987 r. została wybrana na Prezydenta-Elekta EULAR-u. Prowadziła współpracę naukową z reumatologami w Moskwie, Pieszczanach, Lipsku, Heinoli, Londynie, Hawanie. Jako dowód uznania Jej działalności zawodowej otrzymała nagrody i wyróżnienia państwowe, jak również dyplomy członka honorowego czechosłowackiego, bułgarskiego i węgierskiego towarzystwa reumatologicznego.

Data śmierci i pamięć o osobie

Prof. Maria Sadowska-Wróblewska zmarła 11 listopada 1988 r. w Warszawie. W Jej osobie reumatologia utraciła wybitnego lekarza i naukowca, wychowawcę i nauczyciela wielu reumatologów, szlachetnego i bliskiego nam człowieka.

 



prof. dr hab. med. Jan Ryżewski

Data i miejsce urodzenia, wykształcenie, inne ważne dane z życiorysu

Prof. Jan Ryżewski urodził się 29 marca 1926 r. w Trybach na Wileńszczyźnie. Studia odbył w latach 1945-1950 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego (później Akademii Medycznej, obecnie Warszawskim Uniwersytecie Medycznym). W 1955 r. uzyskał tytuł doktora, a w 1960 r. doktora habilitowanego. Tytuł profesora nadzwyczajnego został Mu nadany w 1967 r., profesora zwyczajnego – w 1977 r. Brał udział w konspiracji na Wileńszczyźnie oraz jako żołnierz AK w wyzwoleniu Wilna.

Przebieg pracy zawodowej i zajmowane stanowiska

Jeszcze w czasie studiów prof. J. Ryżewski rozpoczął pracę w Zakładzie Patologii Ogólnej i Doświadczalnej Akademii Medycznej w Warszawie. W 1961 r. stworzył w Instytucie Reumatologicznym w Warszawie Zakład Patologii i Immunologii, którym następnie kierował do 1996 r. W latach 1983-1988 był zastępcą Dyrektora ds. Nauki w Instytucie Reumatologicznym, a następnie do 1996 r. – Dyrektorem IR. Jego ośmioletnia kadencja na stanowisku dyrektora Instytutu Reumatologicznego przypadła na lata transformacji.

Zainteresowania zawodowe

Głównymi zainteresowaniami zawodowymi prof. J. Ryżewskiego była patofizjologia i neuroimmunomodulacja. Jego publikowane prace dotyczyły regulacji podstawowych czynności ustroju przez autonomiczny układ nerwowy, wykazywania istnienia cholinergicznych receptorów muskarynowych i nikotynowych na limfocytach, jak również immunosupresyjnego działania cysteiny.

Dorobek naukowy i dydaktyczny

Prof. J. Ryżewski jest autorem 200 publikacji, współredaktorem naukowym pierwszego w Polsce podręcznika Patofizjologia, był promotorem 22 prac doktorskich, inspirującym dydaktykiem oraz nadal szeroko cytowanym w kraju i zagranicą autorytetem w swojej dziedzinie.

Działalność w organizacjach i towarzystwach naukowych

Od 1949 r. był członkiem Polskiego Towarzystwa Fizjologicznego, od 1958 r. – członkiem Societe Belge de Physiologie et de Pharmacologie, od 1969 r. – członkiem Komitetu Nauk Fizjologicznych Polskiej Akademii Nauk, członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk oraz wielu rad naukowych w różnych jednostkach badawczo-rozwojowych. Był laureatem wielu nagród, m.in. Ministra Zdrowia, Sekretarza PAN, Państwowej Rady ds. Pokojowego Wykorzystania Energii Atomowej oraz Wydziału Nauk Medycznych PAN. Za zasługi dla kraju został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Data śmierci i pamięć o osobie

Prof. Jan Ryżewski zmarł w lipcu 2008 r. w Warszawie. Odszedł człowiek, który znaczył wiele dla polskiej medycyny, reumatologii i Instytutu Reumatologii. Pozostaje w naszej życzliwej pamięci jako rasowy człowiek nauki, obdarzony nie tylko niezwykle wnikliwym umysłem, ale także wielkim talentem organizacyjnym oraz ogromnym poczuciem humoru.

 



prof. dr hab. med. Sławomir Maśliński

Data i miejsce urodzenia, wykształcenie

Prof. Sławomir Maśliński urodził się w 1941 r. w Białymstoku. Dyplom lekarza otrzymał w Akademii Medycznej w Warszawie w 1964 r. Stopień doktora uzyskał w tej uczelni w 1969 r., doktora habilitowanego – w 1979 r. W 1988 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1994 r. – profesora zwyczajnego. Swoje wykształcenie uzupełnił jako stypendysta Fundacji Mayo Clinic (Rochester, USA; w latach 1969-1970), Aleksandra Humboldta (Tybinga, Niemcy; w latach 1974-1975), Instytutu Nauk Podstawowych (Nowy York, USA; w latach 1988-1989), British Council (Manchester, Anglia; w 1992 r.).

Przebieg pracy zawodowej i zajmowane stanowiska

Po ukończeniu studiów, w latach 1964-1966, pracował jako asystent, później jako st. asystent w Zakładzie Patologii Ogólnej Akademii Medycznej w Łodzi. W 1967 r. wrócił do Warszawy i podjął pracę (kolejno na stanowiskach st. asystenta, adiunkta, docenta, profesora) w Katedrze i Zakładzie Patologii Ogólnej i Doświadczalnej Akademii Medycznej (obecnie Warszawski Uniwersytet Medyczny – WUM), kierując Zakładem do chwili przejścia na emeryturę. W latach 1981-2011 był także kierownikiem Zakładu Biochemii w Instytucie Reumatologii (IR) w Warszawie. W latach 1997-2010 był Dyrektorem Instytutu Reumatologii w Warszawie. W roku 2012 przeszedł na emeryturę. Profesor nadal współpracuje z Katedrą i Zakładem Patologii Ogólnej i Doświadczalnej WUM oraz współuczestniczy w pracach badawczych Zakładu Biochemii IR.

Zainteresowania zawodowe

Główne kierunki badań prof. S. Maślińskiego obejmują gastroenterologię doświadczalną, patobiochemię zapalenia, wykazanie roli endogennych metylowanych pochodnych histaminy w stanach fizjologicznych i patologicznych oraz udziału amin biogennych i enzymów proteolitycznych w patogenezie chorób reumatycznych. Jego prace są szeroko cytowane w piśmiennictwie światowym.

Dorobek naukowy i dydaktyczny

Prof. S. Maśliński jeszcze jako student publikował swoje pierwsze prace w Instytucie Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Dzisiaj jest autorem ok. trzystu publikacji naukowych, nagrodzonych m.in. przez Ministra Zdrowia, Sekretarza Naukowego PAN, Rektora Akademii Medycznej oraz prestiżowym polskim wyróżnieniem Salix Aurea („polski Oscar w reumatologii”). Jest znanym i cenionym nauczycielem akademickim, doświadczonym wykładowcą, autorem skryptów dla studentów oraz redaktorem naukowym i współautorem pierwszego w Polsce zbiorowego podręcznika patofizjologii. Za podręcznik ten, obecnie wydawany już po raz czwarty, autorzy otrzymali nagrodę Ministra Zdrowia. Prof. S. Maśliński jest promotorem 9 doktoratów, opiekunem dwóch przewodów habilitacyjnych i jednego przewodu profesorskiego, recenzentem kilkudziesięciu prac doktorskich, habilitacyjnych i dorobku kandydatów do tytułu profesora.

Działalność w organizacjach i towarzystwach naukowych

Prof. S. Maśliński jest wysoko ceniony w środowisku akademickim i naukowym, co znalazło swój wyraz w wybraniu Go na prodziekana, członka Senatu, senackich komisji Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego oraz kilku komisji Polskiej Akademii Nauk. Jest także członkiem wielu krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych, w tym unikatowego European Histamine Research Society. Długoletnia działalność naukowa, dydaktyczna i organizacyjna prof. S. Maślińskiego została wyjątkowo pozytywnie oceniona przez odpowiednie władze, które przyznały mu Kawalerski Krzyż Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, najwyższe krajowe odznaczenie dydaktyczne – Medal Komisji Edukacji Narodowej, a także inne medale, w tym za zasługi dla Służby Zdrowia i za zasługi dla Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Inne

Prof. Sławomir Maśliński wytrwale wykorzystuje swój potencjał naukowo-organizacyjny w pracy zawodowej. Zawsze życzliwy i niezmiennie pomocny dla tych, którym nauka jest bliska, od lat pozostaje dla współpracowników wzorem człowieka o szerokich horyzontach, prawdziwego naukowca wiernie strzegącego pryncypiów obowiązujących w tej grupie sui generis, profesora wielkiej klasy.

 

dr n. med. Andrzej Witold Włodarczyk

Data i miejsce urodzenia, wykształcenie

Dr Andrzej Włodarczyk urodził się 13 listopada 1952 r. w Warszawie. W 1979 r. ukończył Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Warszawie. Pracując w Oddziale Chirurgii Ogólnej Szpitala Śródmiejskiego w Warszawie uzyskał w 1982 r. I stopień specjalizacji z chirurgii ogólnej. Specjalizację II stopnia z chirurgii ogólnej uzyskał w 1988 r. w I Katedrze i Klinice Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej II Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Warszawie. W tym samym roku, po obronie pracy Porównanie wyników doraźnych i wczesnych po udrożnieniu i wszczepieniu protezy w odcinku aortalno-biodrowym, otrzymał tytuł doktora nauk medycznych na II Wydziale Lekarskim AM w Warszawie. W 1995 r. odbył szkolenie w dziedzinie chirurgii laparoskopowej i przewodu pokarmowego – w Davos w Szwajcarii, a rok później – szkolenie poświęcone chirurgii jelita grubego i odbytnicy – w Fort Lauderdale na Florydzie w USA. W 2002 r. ukończył Wydział Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego – Podyplomowe Studium Ekonomiki Zdrowia w zakresie Ekonomiki Zdrowia.

Przebieg pracy zawodowej i zajmowane stanowiska

Pracę zawodową rozpoczął w 1976 r. w Pogotowiu Ratunkowym m.st. Warszawy. Następnie pracował w Oddziale Chirurgii Ogólnej Szpitala Śródmiejskiego w Warszawie oraz w stołecznych klinikach chirurgii ogólnej: I Katedrze i Klinice Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej II Wydziału Lekarskiego AM w Szpitalu Bródnowskim i Klinice Chirurgii Ogólnej i Gastroenterologii CMKP w SPSK nr 1 im. prof. dr. W. Orłowskiego (na stanowisku adiunkta naukowo-dydaktycznego). Od 1 stycznia 1995 r. do 1 marca 2010 r. dodatkowo był zatrudniony, w wymiarze ½ etatu, jako konsultant chirurgiczny w Szpitalu Ginekologiczno-Położniczym "Inflancka" w Warszawie. Od 1 marca 2002 r. do 30 sierpnia 2006 r. pełnił funkcję wiceprezesa, a następnie prezesa spółki prawa handlowego Medbroker Sp. z o.o. (brokerskiej spółki zajmującej się pośrednictwem i doradztwem ubezpieczeniowym, której 100% udziałów było własnością Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie). Od 11 grudnia 2007 r. do 8 maja 2008 r. był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Zdrowia, od 24 lutego 2010 r. do 15 kwietnia 2010 r. – zastępcą dyrektora ds. lecznictwa Wojewódzkiego Szpitala Bródnowskiego w Warszawie, od maja 2010 r. do stycznia 2011 r. – doradcą Ministra Zdrowia. Od 2 sierpnia 2010 r. do 19 listopada 2010 r. był kierownikiem Instytutu Reumatologii, a od 20 grudnia 2010 r. do 30 czerwca 2013 r. – dyrektorem tego Instytutu (od stycznia 2011 do maja 2012 r. miał urlop bezpłatny). Od 26 stycznia 2011 r. do 20 marca 2012 r – podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia. Od lipca 2012 r. do lutego 2013 r. – ekspert Krajowej Izby Gospodarczej. Od 24 stycznia 2009 r. do 30 listopada 2012 r. był zatrudniony na umowę zlecenie o pełnienie dyżurów w Centralnym Szpitalu Klinicznym MSWiA (potem MSW) w Warszawie w Klinice Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej na stanowisku starszego asystenta. Obecnie zarządza spółkami prawa handlowego w niepublicznym sektorze ochrony zdrowia. Zainteresowania zawodowe Chirurgia przewodu pokarmowego oraz problematyka zdrowia publicznego, ze szczególnym uwzględnieniem opieki nad osobami starszymi. Ponadto interesuje się zarządzaniem w ochronie zdrowia w skali makro.

Dorobek naukowy

Jest autorem ok. 60 publikacji naukowych zamieszczonych w polskich i zagranicznych czasopismach medycznych oraz licznych referatów wygłoszonych na krajowych i światowych zjazdach bądź kongresach naukowych.

Działalność w organizacjach i towarzystwach naukowych

Dr A. Włodarczyk jest członkiem Towarzystwa Chirurgów Polskich, Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, Stowarzyszenia Wychowanków Warszawskiej Medycyny i Farmacji oraz International Society of University Colon & Rectal Surgeons. Od października 2011 r. jest wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. W III-VII kadencjach samorządu lekarskiego – delegat na Okręgowy i Krajowy Zjazd Lekarzy. W III, IV i V kadencji samorządu lekarskiego przewodniczył Okręgowej Radzie Lekarskiej w Warszawie, w V kadencji był wiceprezesem Naczelnej Rady Lekarskiej. W VI kadencji samorządu był członkiem Prezydium ORL w Warszawie. W czerwcu 2013 r. ponownie został wybrany na delegata na Okręgowy Zjazd Lekarzy VII kadencji samorządu (2013-2017) – jest członkiem Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie i Naczelnej Rady Lekarskiej oraz przewodniczącym Zespołu ds. Polityki Lekowej i Farmakoterapii Naczelnej Rady Lekarskiej.

Odznaczenia

Dr A. Włodarczyk zawsze angażował się w działalność społeczno-organizacyjną. Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego za działalność opozycyjną w czasie stanu wojennego, a także: Medalem za Zasługi dla Ochrony Zdrowia przyznanym przez ministra zdrowia, Medalem A. F. Wolfa przyznawanym przez Towarzystwo Lekarskie Warszawskie, Medalem Bene Meritus, przyznanym przez Polskie Towarzystwo Lekarskie, Medalem "Za Zasługi dla Akademii Medycznej w Warszawie", Odznaczeniem „Laudabilis” przyznanym przez Okręgową Radę Lekarską w Warszawie oraz Medalem Pro Masovia przyznanym przez marszałka województwa mazowieckiego.

 

Pracownicy Instytutu Reumatologii wyróżnieni honorowym członkostwem towarzystw naukowych

Za swoje osiągnięcia w pracy naukowej, pracownicy Instytutu od roku 1955 otrzymują prestiżowe nagrody i wyróżnienia, a wielu z nich dostąpiło zaszczytu honorowego członkostwa polskich oraz zagranicznych towarzystw medycznych. Honorowe członkostwo Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego otrzymali: prof. Eleonora Reicher, prof. Jadwiga Wawrzyńska-Pągowska, prof. Juliusz Zabokrzycki, prof. Włodzimierz Brühl, prof. Stanisław Luft, prof. Edward Wilkoszewski, doc. Elżbieta Kawenoki-Minc, dr Krystyna Tempska-Cyrankiewicz, prof. Henryka Małdyk, prof. Anna Filipowicz-Sosnowska, prof. Jacek Pazdur; Towarzystwa Internistów Polskich - prof. Henryka Małdyk; Polskiego Towarzystwa Immunologicznego - prof. Alicja Ryżewska; Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego - prof. Romuald Kreczko. Pracownicy Instytutu Reumatologii zostali również docenieni na międzynarodowym forum naukowym, czego wyrazem jest fakt nadania członkostwa honorowego przez zagraniczne towarzystwa medyczne. Do grona wyróżnionych w poszczególnych krajach należy: prof. Eleonora Reicher (Holandia, Włochy, USA), prof. Edward Wilkoszewski (ZSRR), prof. Włodzimierz Brühl (Czechosłowacja, Bułgaria), prof. Sylwester Jakubowski (Finlandia), doc. Elżbieta Kawenoki-Minc (RFN, Francja, Czechosłowacja), dr Krystyna Tempska-Cyrankiewicz (RFN, NRD, Czechosłowacja), prof. Maria Sadowska-Wróblewska (Czechosłowacja, Bułgaria, Węgry), prof. Eugeniusz Małdyk (NRD, Czechosłowacja, Bułgaria), prof. Anna Filipowicz-Sosnowska (Rosja), prof. Anna Jędryka-Góral (Słowacja). Ponadto prof. A. Filipowicz-Sosnowska i prof. Włodzimierz Maśliński otrzymali podwójne członkostwo Honoris Causa nadane przez Towarzystwo Lekarskie im. J.E. Purkiniego w Bohemii i Towarzystwo Reumatologiczne w Bohemii (Czechy), a prof. A. Ryżewskiej przyznano członkostwo Nowojorskiej Akademii Nauk (USA).
Niektóre dyplomy członkostwa honorowego prezentujemy poniżej:

Polskie Towarzystwo Reumatologiczne

Towarzystwa Internistów Polskich

Polskie Towarzystwo Immunologiczne

Towarzystwo Reumatologiczne w Bohemii

Słowackie Towarzystwo Reumatologiczne

Nowojorska Akademia Nauk